Wiolonczelista miał bilet. Rudy kot miał inny plan
W małym futerale były skrzypce. Nie miały jednej struny. Kobieta, pani Wanda, i ojciec Kuby grywali niegdyś na dworcu. W dni deszczowe zarabiali mało, więc żartowali, że muszą zostać sławni, żeby kiedyś móc kupić porządne pokrowce. Wanda dorobiła się maszyny do szycia. Uszyła dwa. Po jednej rybie dla każdego.
Kot, oczywiście, nie mógł pamiętać tamtych czasów. Wanda wskazała zdjęcie wsunięte pod łatę. Obok dwóch muzyków w futerale siedział podobny rudzielec. – Każdemu z naszych dworcowych kotów mówiłam Ryszard. Dla mnie to ciągle ten sam pasażer.
Kuba poprosił o telefon Wandy i zadzwonił do ojca. Tato zamilkł po pierwszym słowie. Potem zapytał, czy Wanda dalej ciągnie smyczek szybciej, gdy się denerwuje. – A ty nadal zaczynasz gadać, zamiast grać? – odparła. Tak właśnie skończyło się trzydzieści lat milczenia.
Do pociągu zostały trzy minuty. Rudy wstał, gdy tylko Wanda zaszeleściła papierem od kanapki. Kuba szepnął mu podziękowanie. W sobotę po przesłuchaniu wysłał kobiecie wiadomość. Zakwalifikował się do kolejnej rundy, ale bardziej zależało mu na innej odpowiedzi: czy w następną niedzielę tata może przyjść z nową struną?
Na ich pierwszej od dawna próbie skrzypce odezwały się czysto. Rudy Ryszard przespał cały występ w znanym sobie futerale.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.