Rudy kot pilnował jej szkolnego szalika
Karolina uniosła szalik. Na blacie leżał mały budzik z zielonym pokrętłem. Rozpoznała wyszczerbienie koło cyfry osiem. W dzieciństwie próbowała sprawdzić, czy budzik da się nakręcić kluczem do szafy.
Pamiętała następny ranek. Ojciec powiedział wtedy przy stole, że zepsuł budzik przy czyszczeniu i trudno, kupi się nowy. Mama wzruszyła ramionami. Karolina przez lata wierzyła, że jej eksperyment uszedł uwagi obojga.
– Mama widziała cię z tym kluczem – powiedział ojciec. – To był pierwszy budzik, jaki kupiła za własną wypłatę. Poprosiła, żebym cię nie zawstydzał. A ja jej obiecałem, że naprawię.
Nie umiał dobrać kółka. Budzik wędrował z nimi między dwoma mieszkaniami i trzema warsztatami. Odpowiedni mechanizm przyniósł klient dopiero zeszłej zimy. Ojciec uruchomił go sam, kilka tygodni po pogrzebie. Nie wiedział, do kogo zadzwonić z tak małą i tak spóźnioną wiadomością.
Karolina usiadła. Nastawiła alarm na minutę później. Gdy zadzwonił, kot poderwał się oburzony, a ojciec z córką roześmiali się tak nagle, że aż trzeba było otworzyć okno.
Klucz do mieszkania oddała. Budzik zabrała. W następną sobotę przyszła po szalik, a w kolejną już bez wymówki. Rudy kot uznał jej kolana za dostateczne zastępstwo.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.