Poznała kołysankę. Drugiej zwrotki nie powinien znać nikt obcy
Opowiadanie fikcyjne.
Ewa właśnie odwracała tabliczkę na drzwiach kawiarni, kiedy ostatni gość zanucił cztery nuty. Pomylił trzecią. Dokładnie tak, jak ona zawsze ją myliła.
– Skąd pan zna tę kołysankę? – zapytała. Młody mężczyzna spojrzał na niebieską filiżankę w jej ręce. – Śpiewałaś mi ją, mamo.
Odstawiła filiżankę. Chciała objąć go przez ladę, ale on się cofnął. Przyniósł jedno pytanie i wolał je zadać, zanim którekolwiek z nich powie o słowo za dużo.
– Czy w drugiej zwrotce był pociąg, czy tramwaj? – zapytał. Ewa aż usiadła. Przez lata układała odpowiedź na pytanie, dlaczego go oddała. Na to nie była gotowa. – Tramwaj. Bo ostatni przejeżdżał pod naszym oknem i zawsze nas budził.
Paweł wyjął z kieszeni zwykłą kartkę. Jego adopcyjna mama zapisała na niej melodię, kiedy jako mały chłopiec budził się w nocy i próbował ją sobie przypomnieć. Po latach to ona pomogła mu odnaleźć Ewę. Czekała teraz w samochodzie po drugiej stronie ulicy.
– Chcesz wiedzieć, co się wtedy stało? – zapytała Ewa. – Tak, ale nie wszystko dzisiaj. Dzisiaj chcę wiedzieć, czy dasz radę poznać osobę, która śpiewała mi dalej. Ona też się boi.
Ewa popatrzyła przez szybę. W zaparkowanym aucie ktoś raz po raz włączał i wyłączał światło nad lusterkiem. Znała ten odruch. Sama zajmowała czymś ręce, kiedy za bardzo się bała. Poszła otworzyć drzwi.
Kiedy wróciły do środka, Paweł postawił na stole trzy filiżanki. Przez pierwsze pół godziny rozmawiali o kawie i o tym, jak długo szuka się w tej dzielnicy miejsca do parkowania. Dopiero przy drzwiach druga kobieta zanuciła trzecią nutę. Też się pomyliła. Tym razem wszystkie trzy osoby się roześmiały.
Film i ilustracja zostały przygotowane z pomocą AI.