Podniósł trąbkę na parafialnej kolacji. Dziewczyna w szaliku zatrzymała go jednym gestem
Patrzył na palce ludzi. Po utracie słuchu uczył się rozpoznawać melodie z ruchu dłoni na wentylach. Zosia wiedziała, że dla dziadka najlepsze będzie dobrze oświetlone miejsce naprzeciwko Wiktora.
Trębacz zaczął powoli. Kapelmistrz zmarszczył brwi przy drugim takcie. Przy trzecim uniósł palec i wskazał serdeczny palec Wiktora, dokładnie jak dawniej na próbach. Wiktor wszedł za wcześnie.
Nie pogniewał się. Odłożył nuty i powtórzył melodię, tym razem tak wolno, że obaj mogli zagrać ją do końca, jeden na trąbce, drugi na drewnianym blacie.
– Od kiedy się tego uczysz? – napisał Wiktor na odwrocie programu. Przyjaciel podkreślił datę wydrukowaną na zaproszeniu i dopisał: „Od kiedy wiedziałem, że przyjdziesz”.
Na fotografii z kolacji prawie wszyscy patrzą w obiektyw. Tylko w rogu dwóch mężczyzn spiera się o palcowanie w ostatnim takcie. Zosia właśnie to zdjęcie zamówiła dla dziadka.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.