Pianino, którego czarny kot nie dawał wynieść
Roman przytrzymał klawisz odrobinę dłużej. Zza przeciwległych drzwi znów dobiegły dwa stuknięcia. Sąsiadka uchyliła drzwi. Przy stole w przedpokoju siedział jej tata z drewnianą łyżką w ręce.
Dawniej grał na perkusji. Kiedy z wiekiem coraz rzadziej wychodził z domu, z sąsiadką od pianina wypracowali własne powitanie. Jedno niskie mi po jej stronie oznaczało „jestem”. Dwa stuknięcia z jego strony – „ja też”. Czasami na tym kończyła się rozmowa. Czasami zapraszał ją przez korytarz na partię warcabów.
Po pogrzebie córka kupiła ojcu głośnik i odszukała nagrania ćwiczeń. Nic z tego nie wyszło. Na płycie po jednym dźwięku zawsze następował drugi. Nie było przerwy na odpowiedź. W tę znajomą ciszę wsłuchiwał się także kot.
Roman poprosił o kawałek papieru. Zapisał, który klawisz zagrał i na jakiej wysokości. Sąsiadka miała w szafie małe elektroniczne pianino po córce. Postawili je na stole po drugiej stronie korytarza.
Instrument pojechał do świetlicy zgodnie z umową. Nutka weszła za swoją nową opiekunką do mieszkania. Wieczorem dziewczynka ze świetlicy zagrała pierwsze w życiu mi, a jej nauczyciel wysłał nagranie na telefon Romana.
Nazajutrz rano córka starszego pana wcisnęła klawisz w przedpokoju. Z kuchni odpowiedziała drewniana łyżka, potem zwykły głos: – Skoro już oboje wstaliśmy, nastaw wodę na herbatę. Kot zeskoczył ze stołka pierwszy.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.