Owczarek czekał na jeden żółty autobus
– Boczne okno – powtórzył. Bruno obszedł przód autobusu, położył łapy na niskim murku i zajrzał do kabiny przez otwarte okno kierowcy. Mężczyzna oparł czoło o szybę i przez chwilę śmiał się bezgłośnie.
– Sześć lat jeździłem do zajezdni obok ich ośrodka. Na przerwie podjeżdżał czasem mój brat, jego przewodnik. Dawałem psu wodę przez to okno. Brat uważał, że robię z niego rozpieszczonego kanapowca.
Iga znała tamtego człowieka z pracy. Wiedziała, że po wypadku musiał oddać Bruna pod inną opiekę. Nie wiedziała, że brat przez ostatnie miesiące nie odważył się nawet zapytać o psa.
Kierowca wyjął telefon. Nie prosił o oddanie Bruna ani o powrót do starych obowiązków. Chciał zrobić zdjęcie, które mógłby pokazać bratu po rehabilitacji. Iga zaproponowała rozmowę wideo. – Niech sam sprawdzi, czy jeszcze umie rozpieszczać psa.
Na ekranie pojawiła się twarz. Na dźwięk znajomego głosu Bruno odwrócił głowę, po czym ziewnął tak szeroko, że obaj mężczyźni wybuchnęli śmiechem. – No tak – powiedział były przewodnik. – Ja też się cieszę, stary.
Kilka tygodni później z tego autobusu na pętli wysiadł mężczyzna o lasce. Bruno nie czekał na hasło. Usiadł obok niego, opierając bok o zdrową nogę. Iga rozłożyła na ławce papierową torbę z drożdżówkami. Tym razem wszyscy mieli czas.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.