Ojciec chciał sprzedać stary fortepian. Córka usłyszała znajomą melodię
Opowiadanie fikcyjne. Postacie i zdarzenia są wymyślone.
Ogłoszenie było już gotowe, kiedy Monika przyjechała do ojca. Stary fortepian zajmował pół pokoju, którego Jan chciał wreszcie używać także do innych rzeczy. Córka powiedziała od razu, że nie można go sprzedać.
Usiadła przy klawiaturze, choć nie grała od lat. Pod palcami znalazła początek melodii, której uczyła ją mama. Na drugim takcie się pomyliła. Ojciec dokończył go cicho z drugiego końca pokoju.
Monika nie pamiętała, żeby kiedykolwiek słuchał tych ćwiczeń. Zawsze wydawał się zajęty czymś innym. Zapytała, skąd zna utwór, którego nie potrafiła już zagrać do końca.
Jan słyszał go przez wiele lat, wracając po pracy. Nie umiał grać, ale zapamiętał fragmenty, po których zaczynały się kłótnie o kolejne ćwiczenie. Powiedział, że brak fortepianu w pokoju nie oznacza braku pamięci o żonie. Córka mogła zachować wspomnienia, nie decydując za niego o całym mieszkaniu.
Razem nagrali prostą melodię, tak dobrze, jak potrafili. Potem znaleźli lokalne miejsce prowadzące zajęcia muzyczne, które było zainteresowane instrumentem. Ustalili oględziny i profesjonalny transport, zamiast próbować przenosić ciężki fortepian na własną rękę.
Gdy pokój opustoszał, Monika przywiozła ojcu wygodny fotel wybrany razem z nim. Później poszli posłuchać krótkiego koncertu uczniów. Fortepian nie należał już do ich codzienności, ale nadal był grany. Po raz pierwszy ta myśl dawała córce spokój zamiast poczucia straty.
Ilustracja została wygenerowana przy pomocy AI.