Przejdź do treści

Odrzucił ją na rozmowie, bo była za stara. Wtedy usłyszał, kto założył firmę

Opowiadanie fikcyjne. Postacie i wydarzenia są wymyślone. Film i ilustracja powstały przy pomocy AI.

Irena odpowiedziała na ogłoszenie o pracy przy szkoleniu nowych pracowników. Przyniosła krótkie CV i teczkę z przykładami projektów. Nie chciała nikogo zaskakiwać swoim dawnym stanowiskiem.

Firma przez lata zmieniała nazwę i właścicieli. Dla młodego rekrutera była po prostu kobietą z długą przerwą w życiorysie, która po opiece nad bliską osobą chciała wrócić do pracy na część etatu.

Dawid rzucił okiem na daty, lecz nie otworzył teczki. Powiedział, że szukają energii i świeżego spojrzenia. Kiedy Irena poprosiła o zadanie sprawdzające umiejętności, usłyszała, że jest za stara.

Przez chwilę patrzyła na niego bez słowa. Potem spokojnie powiedziała, że to ona współtworzyła przedsiębiorstwo, którego logo wisiało za jego plecami. Dopiero wtedy rekruter zainteresował się tym, czego dotąd nie chciał przeczytać.

Dawid natychmiast zmienił ton. Zaczął pytać, czy Irena zna obecnego prezesa i dlaczego nie uprzedziła działu kadr. Odpowiedziała, że przyszła na zwykłą rozmowę. Jej nazwisko i doświadczenie od początku znajdowały się w zgłoszeniu.

Przed laty założyła firmę z dwójką wspólników. Później sprzedała udziały, a obowiązki rodzinne na długo odsunęły ją od życia zawodowego. Nie była tajemniczą właścicielką, która przyszła urządzić pokaz. Naprawdę szukała zajęcia, w którym mogłaby wykorzystać swoje umiejętności.

Nie zażądała przyjęcia do pracy. Poprosiła o zapisanie rzeczywistego powodu odrzucenia i przekazała swoje uwagi osobie odpowiedzialnej za rekrutację. Zależało jej, żeby kolejna kandydatka nie musiała mieć znajomego nazwiska, aby dostać szansę na rozmowę.

W firmie sprawdzono przebieg spotkania i sposób oceniania zgłoszeń. Irenę zaproszono na kolejną rozmowę, tym razem połączoną z praktycznym zadaniem. Podkreśliła, że chce takich samych kryteriów jak pozostali kandydaci, bez punktów za dawną historię przedsiębiorstwa.

Przygotowała krótkie szkolenie, które pomogło zespołowi uporządkować trudny proces. Nie udowodniła nim, że każda starsza osoba jest lepsza od młodszej. Pokazała tylko własne kompetencje, o które poprzedni rozmówca nawet nie zapytał.

Kiedy później powierzono jej część szkoleń, teczka wróciła na ten sam biurowy stół. Tym razem została otwarta. Irena pomyślała, że właśnie od tego powinna była zacząć się pierwsza rozmowa: od sprawdzenia, co potrafi, a nie od policzenia jej lat.

Zauważyłeś błąd lub chcesz uzupełnić ten materiał? Napisz do nas.