Niebieska rękawiczka na peronie
Opowiadanie fikcyjne.
Zosia wysiadła z pociągu przed świtem w mundurowej kurtce. Stary sąsiad, którego nie widziała od lat, czekał przy drzwiach poczekalni z małym pudełkiem.
W środku leżała jej dziecięca rękawiczka. Pamiętała, jak szukała jej wtedy na peronie, kiedy ojciec odjeżdżał i obiecał, że następnym razem zabierze ją ze sobą.
Po słowach sąsiada Zosia przeczytała datę na odwrocie kartonika. Ojciec zapisał dzień, w którym miała wrócić do tej miejscowości po ukończeniu służby.
Sąsiad wyjął z kieszeni klucz do dworcowej przechowalni. Ojciec poprosił go, żeby oddał go dopiero córce. Zosia myślała, że znajdzie tam jego rzeczy, bo od roku nie miała od niego żadnej wiadomości.
W skrytce była druga rękawiczka i zdjęcie ławki, na której jako dziecko uczyła się wiązać buty. Na odwrocie ojciec dopisał krótką informację o godzinnym spotkaniu w kawiarni naprzeciwko.
Zosia mogła wrócić następnym pociągiem. Zamiast tego przeszła przez ulicę. Zobaczyła dwóch mężczyzn przy barze, a jeden podniósł rękę w taki sam sposób jak w dniu, gdy zniknęła pierwsza rękawiczka.
Usiadła w kurtce, nie zdejmując jej mimo ciepła. Kiedy ojciec zapytał, od czego zacząć, Zosia położyła na stoliku obie rękawiczki i poprosiła o całą historię.
Film przygotowano z użyciem AI.