Na półce znalazł książki podpisane obcym nazwiskiem. Mama rozpoznała maszynopis babci
Opowiadanie fikcyjne. Postacie i zdarzenia są wymyślone.
Olek pomagał mamie porządkować rzeczy przed przeprowadzką babci. Na dnie szuflady znalazł maszynopis spięty starą wstążką. Na pierwszej stronie widniał tytuł powieści, którą niedawno widział w antykwariacie.
Obok leżały trzy książki podpisane tym samym, nieznanym rodzinie nazwiskiem. W jednej ktoś schował list od wydawcy. Olek przyniósł wszystko do salonu, przekonany, że pomylił kartony.
— Babcia pisała te książki? — zapytał. Dorota rozłożyła maszynopis na kolanach. Przez chwilę przyglądała się drobnym poprawkom na marginesach. — Pod innym nazwiskiem.
— Dlaczego nam nie powiedziała? — Olek znał babcię, która pamiętała o imieninach i upominała się o ciepłą kurtkę. Nie znał kobiety, do której obcy czytelnicy przez lata wysyłali listy.
Dorota wiedziała tylko o kilku dawnych opowiadaniach. Jako nastolatka widywała mamę przy maszynie, lecz przyjmowała zapewnienia, że to ćwiczenia. W domu zawsze znajdowało się coś pilniejszego niż pytanie, co właściwie pisze.
Zadzwonili do babci. Nie obraziła się, że otworzyli szufladę, ale poprosiła, żeby nie robić z tego rodzinnej sensacji. Pseudonim wybrała dawno temu, gdy bała się komentarzy znajomych. Potem przyzwyczaiła się do ciszy.
Olek zapytał, czy może przeczytać maszynopis. Usłyszał zgodę i jedno zastrzeżenie: miał mówić szczerze, jeżeli czegoś nie rozumie. Babcia nie potrzebowała udawanego zachwytu tylko dlatego, że był jej wnukiem.
Dorota pojechała do niej sama. Przyznała, że przez lata pytała głównie o zdrowie, zakupy i terminy wizyt. Nie pamiętała, kiedy ostatnio zapytała mamę, na co sama ma ochotę albo nad czym pracuje.
Nie odkryli ukrytej fortuny. Książki ukazały się dawno i ich niewielkie nakłady nie odmieniły rodzinnych finansów. Odmieniła się za to rozmowa: babcia zaczęła opowiadać o postaciach, które wymyślała w kolejce, w autobusie i przy nocnej lampce.
Podczas przeprowadzki Olek ustawił mały stół przy oknie, tak jak poprosiła. Maszyna do pisania została na półce, a obok pojawił się prosty laptop. Pierwszą nową stronę babcia dała mu do przeczytania dopiero wtedy, gdy sama uznała ją za gotową.
Film i ilustracja przygotowane z pomocą AI.