Kluczyk, którym nie dawało się nakręcić zegara
Opowiadanie fikcyjne.
Zośka nosiła na szyi kluczyk po babci. Na targu zegarmistrz od razu rozpoznał jego kształt. – Jeśli pasuje do tego niebieskiego zegara, oddam ci go – powiedział.
Kiedy przekręciła kluczyk, wskazówki nawet nie drgnęły. Otworzyły się za to malutkie drzwiczki w cokole. W środku leżała kartka zapisana ręką mężczyzny, którego babcia nie wspomniała nigdy przy rodzinnym stole.
Kartkę podpisał poprzedni właściciel zakładu. Dziękował młodej uczennicy za naprawienie niebieskiego zegara. To właśnie babcia ustawiła mechanizm, kiedy wszyscy w warsztacie orzekli, że nadaje się już tylko na części.
Zegarmistrz przyznał, że jako chłopak przykleił kartkę do podstawy. Chciał, żeby ktoś zachował nazwisko dziewczyny, która nauczyła go nie zniechęcać się przy pierwszej porażce.
Zośka nie zabrała zegara za darmo. W zamian obiecała zrobić zdjęcia do małej wystawy o dawnych rzemieślniczkach. Na pierwszym zegar wskazuje wpół do trzeciej. Kilka minut wcześniej ruszył po zwykłym nakręceniu drugim, właściwym kluczem.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.