Kino zamykano na dobre. Przed ostatnim seansem córka wskazała operatorowi fotel numer sześć
Opowiadanie fikcyjne.
W dniu zamknięcia kina Roman jak zwykle wdrapał się po schodkach do kabiny. Córka czekała na dole z przedartym biletem. – Tym razem masz miejsce na widowni – powiedziała. Rząd trzeci, fotel szósty.
Znał każde skrzypnięcie tego fotela z przerw między seansami. Kiedy na nim usiadł, odruchowo obejrzał się na okienko kabiny. Kto teraz włączy projektor?
Za szybą pomachał mu chłopak, którego przez ostatni rok przyuczał do pracy. Na ekranie zamiast zapowiedzianej komedii pojawiły się schody prowadzące do ich starego mieszkania. Roman poznał wyszczerbiony stopień, zanim w kadr weszły dziecięce buty jego córki.
Miała szesnaście lat, kiedy pożyczyła kamerę i nakręciła krótki film o drodze ojca do pracy. Wyświetlono go na szkolnym przeglądzie. Obiecał, że przyjdzie, ale tego dnia zachorował drugi operator i Roman został w kinie. Po powrocie powiedział tylko: „Opowiesz mi, jak było?”. Nie opowiedziała.
Teraz patrzył na swoje młodsze ręce zakładające szpulę i słuchał głosu dziewczynki zza kamery. Pod sam koniec obiektyw obrócił się ku lustru w kabinie. W odbiciu stała córka, wyraźnie czekając, aż ojciec podniesie wzrok. Na filmie tego nie zrobił.
W sali zapaliło się światło. Roman chciał wstać, ale Marta zatrzymała go dłonią. – Poczekaj na napisy. – Tym razem został. Ostatnia plansza, napisana wówczas flamastrem, nosiła dwa słowa: „Patrz, tato”.
Nie spytał, czy odda mu nagranie na pamiątkę. Poprosił, żeby puścili je jeszcze raz. Marta przesiadła się z piątego fotela na siódmy, bo z tamtej strony mogła widzieć jego twarz.
Film i ilustracja zostały przygotowane z pomocą AI.