Jeden czerwony bucik w ostatniej ławce
Aniela zanuciła trzy dźwięki. Czwarty wyszedł nieczysto. Staruszek przytrzymał akord i zaczekał. Z zakrystii odezwała się pani Zofia, która przyszła z kubkami po próbie: – Nie tak, kochanie. Na końcu idzie w górę.
Odstawiła tacę i zaśpiewała całą zwrotkę. Mężczyzna pierwszy raz tego wieczoru zdjął płaszcz. Przy ostatnim dźwięku ręce zostały mu na klawiaturze, choć pianino już umilkło.
Kołysankę ułożyła przed laty jego żona dla małej córki. Pracowała w żłobku i grała ją także dzieciom przed drzemką. Nie zapisała zakończenia, bo umiała je na pamięć. Po jej śmierci mąż próbował odtworzyć je z nut. Córka, dziś sama w ciąży, poprosiła go o nagranie.
Zofia pamiętała nie tylko melodię. W tym samym żłobku wydawała podwieczorki. Czerwone buciki robiła na drutach po nocach; ten niezgrabny pompon rozpoznałaby nawet z chóru.
Aniela postawiła telefon na pulpicie. W końcowym nagraniu słychać skrzypiący pedał, jeden fałszywy dźwięk i Zofię, która szepcze „teraz”. Mężczyzna chciał nagrywać jeszcze raz. Po odsłuchaniu sam schował telefon.
Do córki pojechał z nagraniem i dwoma leciutkimi bucikami. Tydzień później Aniela dostała od niego wiadomość. Na zdjęciu małe stopy tonęły w czerwonej włóczce, a wielkie pompony wyglądały w sam raz.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.