Dwa psy nie chciały oddać niebieskiego fotela
Chłopak przeczytał pierwsze zdanie dwa razy. „Jeżeli Halinka mówi, że ten fotel jest brzydki, proszę jej przytaknąć. Od czterdziestu lat ma rację”. Halina wybuchnęła takim śmiechem, że psy zeskoczyły na chodnik.
W kopercie był jeszcze skrawek granatowego materiału i rysunek podnóżka. Jej mąż pracował przy meblach. Wymieniając sprężyny fotela, wymyślił, co zrobić z kawałkiem, który najmniej się wytarł. Na rysunku zza brzegu podnóżka sterczały dwie psie głowy.
Halina pamiętała, jak chował przed nią szkicownik. Myślała wtedy, że rysuje jej prezent urodzinowy. To było jeszcze zanim zachorował.
– Całego nie biorę – zdecydowała. – Ale siedzisko może się przydać. Pan ma nóż do tapicerki?
Zdjęli materiał i odkręcili nogi. Pożegnanie z resztą zajęło krócej niż próba namówienia psów do zejścia. Do samochodu wskoczyły same, gdy tylko na tylnym siedzeniu pojawiła się znajoma niebieska tkanina.
Podnóżek zrobiła córka na zajęciach stolarskich. Miał jedną krzywą nogę, zupełnie jak fotel. Stanął obok kanapy, tam, gdzie na planie mieszkania zostawało puste miejsce. Halina trzymała na nim stopy, dopóki pierwszy pies nie uznawał, że wystarczy na dziś.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.