Drewniany ptak w skrzynce po jabłkach
Pierwszy ptaszek nosił nazwisko sąsiada, drugi listonoszki, trzeci jego nauczycielki plastyki. Podpis dziadka był na każdym, lecz oprócz niego, drobniutko, wyryto jeszcze imię i nazwisko osoby, dla której ptak powstał.
Po zamknięciu warsztatu ciotka oddała maszyny miejscowej szkole. Za stare krzesła dostała dość pieniędzy, by opłacić transport i naprawę jednej strugarki. Ptaki zostały. Dziadek wystrugał je dla ludzi, którzy przez lata przynosili mu nadłamane kółka, uchwyty i deski. Zamierzał rozdać je przy pożegnalnej kawie. Na własne pożegnanie zabrakło mu odwagi.
Na brzuchu niebieskiego ptaszka Tomasz odczytał swoje imię. Była też krótka data. Osiemnaste urodziny. Wtedy zamiast do warsztatu poszedł z kolegami grać w piłkę, a dziadek nigdy mu tego nie wypomniał.
– Możesz sobie go zabrać – zaproponowała ciotka. – Ale ja nie wiem, co zrobić z resztą.
W sobotę pojechali do listonoszki. Pies sąsiada zajął się szczeniakami przez płot, ciotka nalała kawy do termosu. Po tygodniu jedenastu ptakom przybyło jedenaście adresów. Niebieski został na półce w warsztacie Tomasza. Skrzydła nie naprawił. Przez maleńki ślad po zębach przy każdym spojrzeniu pamiętał dzień, w którym pojechał wymienić tylko zawias.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.