Buty do tańca zostały przy organach
Opowiadanie fikcyjne.
Po ostatniej mszy organista znalazł pod ławką parę damskich pantofli. Pod obcasem tkwił kwitek z adresem nieczynnej od lat sali tanecznej. Rozpoznał pismo swojej żony.
Na schodach stała młoda kobieta z niebieskim parasolem. – Mama poleciła oddać buty dopiero po próbie – powiedziała. – Twierdziła, że pan zna pierwszy takt.
Pan Feliks przez całe małżeństwo powtarzał, że poznał żonę w kolejce po mleko. Kiedy usiadł przy klawiaturze, palce bez namysłu zaczęły grać wolny walc. Kobieta odłożyła parasol i policzyła półgłosem do trzech. Dokładnie tak jak żona, z tym samym urwanym oddechem.
Matka młodej kobiety była dawną uczennicą jego żony. Ta uczyła tańca w domu kultury po pracy i przez kilkanaście lat nigdy nie wzięła od dziewczyny pieniędzy za zajęcia. Pożyczyła jej również pantofle na pierwszy występ.
Feliks naprawdę poznał żonę przy bańce na mleko. Dopiero potem, miesiąc za miesiącem, wygrywał na starym pianinie rytm uczniom, którzy nie zdążyli kupić płyt do ćwiczeń. Od śmierci żony wybierał już tylko muzykę kościelną.
Na pożegnanie dziewczyna wręczyła mu zaproszenie na próbę początkującej grupy seniorów. Nikt tam nie potrzebował sprawnego tancerza. Brakowało kogoś, kto w razie zgubionego kroku potrafi cierpliwie powtórzyć pierwsze cztery takty.
Feliks przyszedł w środę. Pantofle zawiesili przy pianinie. Kiedy pierwsza para pomyliła kierunki, nie skończył nawet liczyć do trzech, a już wiedział, jak bardzo mu tego brakowało.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.