Przejdź do treści

Babcia rozstawiła w stodole dwa kubki. Od trzydziestu lat piła tam sama

Opowiadanie fikcyjne.

Kiedy deszcz odbijał się od blachy, babcia chodziła do stodoły pić mleko z kawą. Małgorzata od dziecka znała brzęk białego emaliowanego kubka. Zielonego nigdy nie widziała w użyciu. Aż do poniedziałku, kiedy oba czekały na odwróconej skrzyni.

„Przyjdzie ktoś?” Babcia przytaknęła. Miała na sobie sweter zapinany pod brodą, ten od uroczystych wizyt. Minęło pół godziny, a na podwórzu poruszała się tylko stara grusza.

W końcu babcia pchnęła zielony kubek w stronę Małgorzaty. Na dnie, pod przezroczystą wodą, leżał mały mleczny ząb.

Ząb należał do niej. Wypadł w stodole, gdy miała sześć lat i zbyt szybko wdrapała się na skrzynię. Wtedy babcia obiecała, że kiedyś razem usiądą tu jak dwie dorosłe, wypiją kawę i nie będą musiały wracać na zawołanie.

Małgorzata zdążyła przeprowadzić się do miasta, wyjść za mąż i odchować syna. W stodole bywała jedną nogą, zwykle z kluczykami w dłoni. Tego ranka powiedziała babci pierwszy raz od lat, że ma wolny cały dzień.

Przyszła więc osoba, na którą babcia czekała. Tylko sama o tym nie wiedziała. Schowały ząb z powrotem do pudełka. Zanim skończył padać deszcz, zrobiły sobie po drugiej kawie.

Ilustracja do opowiadania wygenerowana z pomocą AI.

Zauważyłeś błąd lub chcesz uzupełnić ten materiał? Napisz do nas.