Zielony talerz z rysunkiem od spodu
Z kieszeni fartucha wyjęła składane okulary. Dopiero gdy usiadły, opowiedziała, jak w roku zamknięcia fabryki przez trzy tygodnie nie zapalała w kuchni światła. Bała się, że syn zobaczy pustą lodówkę.
Irena, mama Marty, przynosiła kolację na zielonym talerzu. Mówiła, że ugotowała za dużo. Kiedy kobieta próbowała oddać naczynie, Irena stawiała warunek: „Oddasz pełny komuś, kto zapomniał o jedzeniu”. Nigdy nie powiedziała o tym córce. Nie chciała, żeby kolega z klasy usłyszał o tych kolacjach na szkolnym korytarzu.
Starsza pani delikatnie przesunęła talerz w stronę Marty. – Nie wiem, czy to się liczy, ale pracuję w tej kuchni od jedenastu lat.
Marta spojrzała na długą ławkę, kosze z pieczywem i dziesięć osób czekających na zupę. – Chyba będzie trzeba oddać mamie całkiem sporo talerzy – powiedziała. Kobieta najpierw zmarszczyła brwi, dopiero potem dostrzegła jej uśmiech.
Zadzwoniły do Ireny. W słuchawce zapiszczał czajnik, potem mama spytała: – Ale tej rysy nie próbowałyście zamalować? Przecież to najlepszy domek, jaki moje dziecko narysowało.
Zielony talerz został w jadalni. W niedzielę Marta przyniosła krupnik po raz drugi. Tym razem weszła od kuchni, bo wiedziała już, gdzie stoją chochle.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.