Czerwona menażka na peronie
– Do pracowni mamy? – zapytała. Ojciec kiwnął głową. – Na jeden wieczór. Właściciel wpuści nas przed remontem. Potem oddam klucz.
Kiedy mama zmarła, Magda była na szkoleniu. Chciała poczekać z opróżnianiem pracowni do powrotu. Tata podpisał protokół i wyniósł rzeczy do piwnicy. Od tamtej pory każde pamiętało inne zdanie z jednej rozmowy. Ona: „Już załatwione”. On: „Nigdy mnie o nic nie pytasz”.
Do pracowni pojechali tramwajem. Przy drzwiach ojciec odsunął się o krok. Stał obok i czekał, aż Magda sama przekręci klucz w zamku.
W małym pokoju zostało lustro z rudą plamką w rogu. Tata przyniósł z piwnicy niski stołek mamy. Pomalował go rano na czerwono, niezbyt równo. Obok położył wkrętak. – Pomyślałem, że może zechcesz coś stąd zabrać własnymi rękami.
Zabrali lustro. Na odwrocie Magda znalazła kreskę ołówkiem i swoje imię. Mama zaznaczyła kiedyś wysokość, na której siedmioletnia córka zobaczy własną twarz.
Wieczorem ojciec przykręcił lustro w przedpokoju odrobinę niżej, niż planował. Magda trzymała ramę. Na czerwonym stołku stała otwarta menażka, a w niej, żeby nic się nie zgubiło, leżały trzy małe śrubki.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.