Dwa kocie nosy po obu stronach piekarnianej szyby
Zośka zadzwoniła jeszcze pod daszkiem. Odebrała kobieta, która od kilku dni próbowała dociec, dokąd wędruje jej kotka. Zauważyła kiedyś w piekarnianym oknie rudego kota. Jedno białe ucho przypomniało jej zwierzę z dawnego zdjęcia.
Dziewięć lat wcześniej sąsiadka obu kobiet rozdała ostatnie kociaki z jednego miotu. Rudy trafił do rodziny nad piekarnią, szara pojechała z nową właścicielką do innego miasta. Dopiero tej jesieni wróciły obie, człowiek i kotka, na tę samą ulicę.
– Może to jej brat? – zapytała kobieta. Zośka nie chciała obiecywać czegoś na podstawie koloru ucha. Zaprosiła ją za to na herbatę. W rodzinnym albumie nadal miała zdjęcie małego Ryjka pod fartuchem mamy.
Tamtego wieczoru rozłożyły na stole dwie fotografie. Okazało się, że to dwie odbitki tego samego zdjęcia. W kącie znajoma sąsiadka trzymała kosz, a na jego brzegu siedziały maluchy. Nikt nie potrafił powiedzieć, czy po tylu latach koty poznawały się po zapachu. Jedno było pewne: od kilku tygodni oba wybierały to samo okno.
Właścicielka szarej zaczęła zaglądać po chleb przed zamknięciem. Kartkę zdjęły, mokrą obrożę zastąpiły suchą. Wkrótce Zośka znała już z imienia nie tylko kotkę, lecz także jej człowieka.
Pewnego dnia o siedemnastej dziesięć parapet został pusty. Obie kobiety rozejrzały się z niepokojem. Koty spały obok siebie na dwóch poduszkach w mieszkaniu nad piekarnią. Na punktualne spotkanie przyszli tym razem wyłącznie ludzie.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.