Druga rękawiczka na schodku
– Tutaj – odpowiedział wreszcie dorosły głos. – Leżę za drzwiami. Proszę ich mocno nie pchać.
Lena zadzwoniła po pomoc i powiedziała dyspozytorowi, co usłyszała. Zanim przekręciła klucz, uprzedziła obie osoby w środku. Dziewczynka odsunęła się na bok. Przez wąską szczelinę było widać przewróconą torbę z zakupami i kilka rozsypanych mandarynek.
Babcia poślizgnęła się w progu. Drzwi zatrzasnęły się, zanim zdążyła wyjąć klucz. Siedmioletnia Pola była w przedpokoju, telefon w zapiętej kieszeni kurtki pod babcinymi plecami. Borys został na zewnątrz.
– Rękawiczkę wypchnęłam do niego przez klapkę po starym kocie – tłumaczyła Pola. – Zawsze odnosi zgubione rzeczy. Tylko zwykle mamie.
Lena została przy nich do przyjazdu ratowników. Pies nie próbował już nikogo prowadzić. Siedział na śniegu i patrzył, jak dziewczynka w dwóch czerwonych rękawiczkach zbiera rozsypane owoce.
Kilka dni później babcia siedziała już na ławce przed domem. Pola włożyła Lenie do dłoni mandarynkę. Drugą schowała do kieszeni, gdy Borys nastawił uszu. – Tego nie musisz odnosić – powiedziała do niego. I pierwszy raz Lena usłyszała, jak obie się śmieją.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.