Szyba między Figą a Maksem
Chłopak rozłożył kartkę na parapecie. Na rogu Lipowej i Sadowej zaznaczył niski płot. Pod nim ołówkiem dopisał dwa imiona: FIGA i MAKS.
– To ja je znalazłem. Spały za płotem. Zanim przyjechał patrol, ktoś przyniósł im żółty koc. Słyszałem, że Figa jedzie na Lipową. Chciałem zapytać, czy możemy się czasem spotkać.
Pokazał jej zdjęcie w telefonie. Dwa nosy wystawały spod nogawki jego starej bluzy. Na następnym Maks już spał, a Figa ciągle trzymała w pysku postrzępiony róg koca.
Kasia przez chwilę myślała, że powinna zabrać oba psy. Potem dostrzegła, jak starannie chłopak wyłożył transporter ręcznikiem. Miał wodę i błyszczącą adresówkę z numerem. Ktoś czekał na Maksa tak samo jak ona na Figę.
Wyszli razem. Na chodniku każdy pies zapragnął obwąchać cudzą smycz. Ustalili spacer na sobotę przy niskim płocie. W domu Kasia zapisała w telefonie nowy numer jako „Maks z Sadowej”.
Po miesiącu nie musieli już dzwonić. W sobotę o dziewiątej chłopak niósł piłkę, syn Kasi wodę, a psy znały drogę. Pewnego dnia Figa minęła ich płot, bo na drzewie siedziała wrona. Maks po prostu poczekał. Po spacerze każde bez pośpiechu pobiegło za swoim człowiekiem.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana przez AI.