Siostry znalazły ocalałą jaskółkę z rozbitego okna. Dopiero wtedy Beata opowiedziała o tamtej nocy
Opowiadanie fikcyjne.
Za stołem w pracowni ojca stała drewniana rama przykryta gazetą. Gdy Anna zdjęła papier, zobaczyła w szkle niebieską jaskółkę. Pamiętała ją z okna w kuchni babci, chociaż od lat tkwiła tam zwykła szyba.
– To ty wybiłaś to okno? – spytała siostrę. Beata przesunęła palcem po starej ramie. – Nie. Ja przez nie uciekłam.
Anna miała wtedy cztery lata. Przez całe dzieciństwo słuchała rodzinnej anegdoty o piłce, która wleciała do kuchni. Nigdy jej nie zdziwiło, że nikt nie potrafi powiedzieć, kto tę piłkę kopnął.
– Tego dnia tata zostawił na kuchence rondel i przysnął przy stole. Obudził go dym. Kłopot w tym, że mnie się od tego dymu zrobiło ciemno przed oczami. Usiadłam pod zlewem i nie odpowiadałam, gdy wołał. – Beata odszukała w szufladzie mały trójkąt czerwonego szkła. – Sąsiadka z podwórza zobaczyła mnie przez okno. To ona stłukła szybę od zewnątrz.
Anna pamiętała tę sąsiadkę. Miała na imię Jola i potem latami przynosiła babci zielony agrest. Beata przez tyle lat słyszała wersję o piłce, bo ojciec wstydził się opowiadać, co się stało, a ona nie chciała, żeby młodsza siostra zaczęła bać się kuchni.
Anna odwróciła witraż. Ojciec wstawił ocalałą jaskółkę między kawałki nowego szkła, ale z tyłu ramy brakowało dwóch haczyków. Leżały na stole, zawinięte w papier. Beata zaczęła je przykręcać, a Anna zaproponowała, żeby zadzwonić do Joli i zapytać, czy chciałaby dostać witraż.
– Sama mam już pełen dom bibelotów – usłyszały. – Ale pamiętam, gdzie przysiadałyście na schodach, kiedy padał deszcz. Tam by pasował. W następną sobotę wszystkie trzy powiesiły jaskółkę w oknie nad półpiętrem. Po południu na stopniach pojawiła się mała niebieska plama.
Film i ilustracja zostały przygotowane z pomocą AI.