Wróciła do konia, na którym przestała jeździć. W kieszeni miała coś innego niż cukier
Opowiadanie fikcyjne.
Zofia wysiadła z autobusu przystanek za wcześnie. Drogę do stajni pokonywała kiedyś biegiem, teraz szła o lasce i co kilkaset metrów odpoczywała. Przy bramie stał ten sam kasztan, starszy i siwiejący nad oczami.
– On już nikogo nie nosi – uprzedził stajenny. – Nie po to wróciłam.
Po raz pierwszy od wypadku stała wystarczająco blisko, by poczuć ciepło jego oddechu. W kieszeni kurtki cicho zadzwonił klucz.
Stajenny pomyślał, że to klucz do jej dawnej szafki. Zofia pokręciła głową. – Do małej siodlarni. Po wypadku zabrałam go przez pomyłkę. Wczoraj odkryłam, że od ośmiu lat noszę go na tym samym kółku co klucze do domu.
Nigdy nie powiedziała mu, że Kasztan nie zrzucił jej podczas jazdy. Wypadek wydarzył się dwa dni po ostatnim treningu, na oblodzonym chodniku. We wsi historie zlały się w jedną. Z czasem Zofia sama zaczęła omijać stajnię, bo nie umiała mówić ludziom, że bardziej od konia boi się ich pocieszeń.
– Chcesz wejść? – spytał stajenny. – Najpierw ty otwórz. Jak zatrzasnę za sobą tę furtkę, mogę chcieć z powrotem wyjść i nie chcę, żeby ktoś robił z tego scenę. Odsunął się i został przy studni.
Kasztan obwąchał koniec laski, potem oparł pysk na jej dłoni. Zofia zdjęła z haczyka miękką szczotkę. Wyczyściła mały prostokąt na jego szyi. Po dziesięciu minutach ręka jej zdrętwiała. Powiesiła szczotkę i wyszła, kiedy jeszcze miała na to siłę.
Oddała klucz stajennemu. W autobusie powrotnym zadzwoniła do niego raz jeszcze. – Ta mała szczotka – powiedziała – niech zostanie na niskim haczyku. W czwartek dokończę drugą stronę.
Film i ilustracja zostały przygotowane z pomocą AI.