Przed spotkaniem klasowym schowała aparat słuchowy. Potem zmieniła zdanie
Opowiadanie fikcyjne. Postacie i zdarzenia są wymyślone.
Przed spotkaniem dawnej klasy Iwona trzy razy poprawiała włosy przy uchu. W końcu wyjęła aparat słuchowy i schowała go do etui. Powiedziała mężowi, że poradzi sobie przez jeden wieczór.
W szatni restauracji spotkała koleżankę, której nie widziała od dwudziestu lat. Rozmawiały chwilę, ale Iwona częściej uśmiechała się na wszelki wypadek, niż naprawdę rozumiała. Im bardziej starała się niczego nie pokazać, tym bardziej była samotna w tej rozmowie.
Przy stole usiadła obok dawnej szkolnej przyjaciółki. Ta zapytała wprost, czy lepiej usiąść z drugiej strony, żeby mogły spokojnie porozmawiać. Iwona przestała poprawiać włosy.
Wróciła do szatni po etui. Nikt nie organizował wokół niej wielkiej sceny. Przyjaciółka zrobiła miejsce, a kilka osób przesunęło krzesła tak, żeby nie rozmawiać jednocześnie przez cały stół. Iwona mogła powiedzieć, czego potrzebuje, zamiast udawać, że każda urwana odpowiedź była żartem.
Najtrudniejsze okazało się nie pytanie innych, lecz własne przekonanie, że po latach musi wrócić w idealnej wersji. Koledzy opowiadali o swoich zmianach, rozczarowaniach i nowych początkach. Spotkanie nie było konkursem na życie bez trudności.
Na wspólnym zdjęciu nie schowała się z tyłu. Kiedy mąż później zapytał, jak minął wieczór, odpowiedziała, że wreszcie usłyszała coś więcej niż wyobrażone komentarze o sobie. Najdłużej rozmawiała z przyjaciółką, której numer odnowiła po latach. Umówiły się na kolejne spotkanie w spokojniejszym miejscu.
Ilustracja została wygenerowana przy pomocy AI.