Po śmierci męża zamówiła dwie kawy. Właściciel lokalu przyniósł jej stare zdjęcie
Opowiadanie fikcyjne. Postacie i zdarzenia są wymyślone.
— Dwie, jak zawsze — powiedziała Anna w małej kawiarni przy bocznej ulicy. Dopiero na widok drugiej filiżanki przypomniała sobie, że od trzech miesięcy nie ma już z kim dzielić wtorkowego poranka. Wstała wcześniej niż zwykle. Chciała przejść trasę, którą jej mąż chodził od lat, bo w mieszkaniu wszystko przypominało o jego nieobecności.
Właściciel lokalu usłyszał, jak prosi o zabranie kawy. Zatrzymał kelnera i podszedł do stolika. Powiedział, że jej mąż zamawiał dwie również wtedy, kiedy przychodził sam. Anna spojrzała na niego uważniej. W jego głosie nie było sensacji. Było raczej zakłopotanie człowieka, który nie wie, czy powinien opowiedzieć cudzą historię.
Mężczyzna przyniósł niewielką fotografię. Na zdjęciu dwóch młodych pracowników stało przy remoncie starego warsztatu. Anna rozpoznała męża po charakterystycznym uśmiechu. Obok był ktoś, kogo nie znała. Właściciel wyjaśnił, że to jego starszy brat, Stefan. Przed laty obaj mężczyźni pracowali w jednej ekipie.
Kiedy Stefan po chorobie przestał pracować, coraz rzadziej wychodził z domu. Nie potrzebował wielkich zapewnień o przyjaźni. Potrzebował powodu, żeby ogolić się, włożyć kurtkę i zejść po schodach. Mąż Anny wymyślił wtorkową kawę. Zawsze zamawiał od razu dwie, żeby kolega nie mógł powiedzieć, że nie stać go na spotkanie.
Anna nie słyszała o tych wizytach. Mąż nie ukrywał romansu ani drugiego życia. Nie uważał po prostu, żeby kupowanie komuś kawy zasługiwało na codzienne sprawozdanie. Czasem wspominał o znajomym z dawnych lat. Ona najczęściej rozpakowywała wtedy zakupy albo szukała okularów. Teraz żałowała tylko, że nie zapytała o imię.
Stefan nadal przychodził do lokalu. Siadał przy oknie, przeglądał gazetę i po dziesięciu minutach wracał do domu. Właściciel nie wiedział, jak z nim rozmawiać o bracie, którego nie zastępuje się dobrymi radami. Dlatego poprosił Annę, żeby została jeszcze chwilę.
Starszy mężczyzna wszedł niedługo później. Zatrzymał się na widok dwóch filiżanek. Anna przedstawiła się i przesunęła krzesło. Nie próbowała mówić, że rozumie wszystko. Zapytała jedynie, jak jej mąż pracował w tamtym warsztacie. Stefan po raz pierwszy od tygodni zaczął opowiadać bez patrzenia na zegarek.
Tydzień później Anna zamówiła dwie kawy świadomie. Nie po to, żeby odtworzyć małżeństwo ani wypełnić każde puste miejsce. Chciała ocalić drobny zwyczaj, dzięki któremu ktoś nie zostawał sam. Fotografię zabrała do domu. Dopisała na odwrocie imię Stefana, żeby już nigdy nie był dla niej tylko znajomym z dawnych lat.
Ilustracja została wygenerowana przy pomocy AI.