Ojciec usłyszał na próbie pęknięty dzwonek. Od dwudziestu lat znał ten fałszywy ton
Opowiadanie fikcyjne.
Hania wybrała na występ szkolnego chóru biały dzwonek. Miał popękane szkliwo i brzmiał odrobinę niżej od pozostałych. Pani od muzyki chciała go wymienić, lecz ojciec Hani stanął w progu sali i poprosił, żeby zadzwonić jeszcze raz.
Słuchał z taką uwagą, jakby dziecko śpiewało solo. Po trzecim uderzeniu zaczął nucić nieznaną melodię. Nauczycielka wyjęła ze starej szafki pożółkłą teczkę i odwróciła ją do niego.
Na okładce znajdował się rysunek białego dzwonka oraz nazwisko jego siostry.
Siostra ojca ułożyła tę melodię na szkolny koncert. Kiedy w próbie pękł dzwonek, zmieniła jeden dźwięk w całej partii, żeby instrument wciąż mógł zagrać. Ojciec nosił wtedy za nią nuty. Przez lata zapomniał początek utworu, lecz ten jeden nietypowy dźwięk pozostał mu w pamięci.
Hania zadzwoniła do ciotki. Od dawna mieszkała daleko i była przekonana, że szkolne nuty trafiły na makulaturę. Pierwsze słowa po drugiej stronie telefonu brzmiały „Jak wam wychodzi to przejście po pauzie?”.
Na występie zostawili wolne krzesło przy pianinie. Telefon Hani oparty o pulpit pokazywał ciotce twarze dzieci. Gdy zadźwięczał lekko fałszywy ton, ojciec usłyszał ciche „tak” ze słuchawki.
Ilustracja do opowiadania wygenerowana z pomocą AI.