Beagle spał pod obcymi drzwiami. Dopiero na zdjęciu lokator rozpoznał koc
Opowiadanie fikcyjne.
Od tygodnia wracali ze spaceru na drugie piętro, a Figa uparcie wchodziła jeszcze pół piętra wyżej. Agnieszka brała ją pod pachę i znosiła do mieszkania. Do poniedziałku, kiedy pies wyciągnął z kosza własny niebieski koc i zatargał go pod drzwi pana Wiktora.
Starszy pan otworzył w kapciach. Psa znał z widzenia, ale nigdy go nie karmił. Figa ułożyła się na kocu i zamknęła oczy. Zupełnie jakby przyszła odbyć umówiony dyżur.
Agnieszka pokazała sąsiadowi zdjęcie z pierwszego dnia po adopcji. Wiktor powiększył nie psa, tylko podwinięty róg koca. „Tam jest jeszcze taka niezgrabna łata?”
Była. Pan Wiktor poznał własny szew. Przed przeprowadzką jego żona przyjmowała czasem psy z miejscowego domu tymczasowego. Miała zwyczaj zanosić bezdomniakom kawałki starego koca. Ten należał do ostatniego miotu, jakim się opiekowała.
Figa miała wtedy pięć tygodni. Wiktor nie próbował zgadywać, co pamiętała. Wiedział za to, że na półpiętrze od kilku dni suszył wyjętą z pawlacza drugą część tego samego koca. Pies trafił w ślad za dawno znajomym zapachem.
W niedzielę Agnieszka zeszła po sąsiada przed spacerem. Figa ruszyła najpierw piętro wyżej, potem obejrzała się na dwoje ludzi zapinających płaszcze. Tym razem schodzili razem.
Ilustracja do opowiadania wygenerowana z pomocą AI.