Przejdź do treści

Na starym negatywie nie było twarzy. Fotograf mimo to chciał zrobić powiększenie

Opowiadanie fikcyjne.

Ojciec sprzedał aparat, lecz nadal trzymał w szufladzie pasek czarno-białej kliszy. Na trzech klatkach nie było nic prócz stodoły i jabłoni. „Wydrukujesz mi środkową?” – zapytał córkę.

Magda obrabiała zdjęcia zawodowo. Pokazała mu, że trzeci kadr jest ostrzejszy, a pierwszy ma na dole światło jak srebro. Uparł się na środkowy, poruszony. Podeszła z negatywem do okna.

Dopiero pod lupą dostrzegła na ścianie stodoły dwie ręce. Jedna była wyraźnie mniejsza.

Zdjęcie powstało w dzień, kiedy nauczyła się robić z dłoni zająca. Chciała bawić się dalej, a ojciec spieszył się na wesele do sąsiedniej wsi. Postawił aparat na płocie, włączył samowyzwalacz i ostatni raz złożył dłonie obok jej rąk.

Nigdy nie zrobił odbitki. Na pierwszej klatce jej zajączek był sam, na trzeciej został już tylko cień ojca. Tylko na środkowej spotkały się oba, choć przez poruszenie żaden nie miał równych uszu.

Magda wydrukowała środkowy kadr w rozmiarze całych drzwi szafki. W niedzielę zawiesili go w kuchni. Po południu stanęli przed nim z córką Magdy i w świetle lampy dołożyli na papierze jeszcze jedną parę uszu.

Ilustracja do opowiadania wygenerowana z pomocą AI.

Zauważyłeś błąd lub chcesz uzupełnić ten materiał? Napisz do nas.