Kto zostawił na ławce glinianą owieczkę?
Opowiadanie fikcyjne.
Paweł przyszedł po mamę, która po mszy sprzątała kościół. W pierwszej ławce pani Stasia ustawiła owieczkę tak krzywą, że jedna noga wisiała w powietrzu.
Miała nierówne uszy i ślad ołówka na grzbiecie. Paweł ulepił ją w pierwszej klasie, gdy jego tata leżał w szpitalu. Po kiermaszu szukał jej w kartonie. Wolontariuszka powiedziała tylko, że ktoś ją kupił.
– Zapłaciła pani za taką brzydką? – wyrwało mu się. Starsza kobieta obróciła figurkę. Na brzuchu tkwił mały korek od fiolki. – To akurat poprawił twój tata. Mam otworzyć?
Z owieczki wypadło ziarno fasoli pomalowane na złoto. Paweł nagle przypomniał sobie, jak przyniósł tacie na oddział skarb piratów i kazał mu schować go „tam, gdzie nikt nawet nie zajrzy”.
Pani Stasia siedziała wtedy przy mężu na sąsiednim łóżku. Ojciec Pawła zobaczył figurkę u niej na stoliku. Rozpoznał ślad ołówka i poprosił o pomoc w ukryciu skarbu. Potem każda rodzina wróciła do domu, a obietnica zwrotu utkwiła między adresami bez numeru mieszkania.
Dopiero gdy Stasia spotkała mamę chłopca w kościele, obie zdołały skojarzyć stare nazwiska. Paweł zadzwonił do taty z ławki. – A mówiłeś, że piraci cię obrabowali – powiedział na powitanie.
– Cierpliwy pirat czasem odzyskuje łup – usłyszał. Paweł zabrał fasolę, owieczkę zostawił Stasi, a po tygodniu podkleił jej pod nogą kawałek filcu. Stoi krzywo nadal, bo tak im się bardziej podoba.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.