Tuż przed końcem audycji pies położył łapę na kolanie realizatora
Dzwonił do właścicielki psa, a odebrał jej ojciec. To on przed laty chciał zadedykować walca żonie. Córka prowadziła właśnie ostatnią audycję i nie potrafiła przeczytać tekstu napisanego przez tatę na antenie. Gardło ścisnęło jej się na pierwszym słowie.
Paweł spytał, czy nadal chce wysłać dedykację. – Żona siedzi obok, ale przenośne radio mamy od dawna rozładowane – odparł starszy pan.
Zamiast puszczać archiwalną audycję bez zapowiedzi, Paweł poprosił dyżurną o zgodę na krótki telefon ze studia. Włączyli połączenie z córką. Tym razem to ona odczytała proste zdanie o czterdziestu trzech latach wspólnego tańca.
Gdy córka przyszła po psa, walc właśnie dobiegał końca. Podziękowała Pawłowi i schyliła się, żeby poprawić guzik przy obroży. Uszyła ją ze starego płaszcza mamy. – Dlatego tak szybko się pan domyślił, prawda? – zapytała. Paweł pokręcił głową. Poznał ich po sposobie podawania łapy.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.