Czyja chorągiewka wróciła nad jezioro
– Dwa razy – odpowiedział. Pierwszy raz przed południem, kiedy wytyczali trasę. Drugi już po zawodach, z chłopcem z młodszej grupy. Tamten zrezygnował, bo przestraszył się głębokiej wody przy ostatniej bojce. Marek wrócił po niego.
Sędzia zapisał w księdze, dlaczego wyszedł z wyścigu. Na proporcu widniał nie jego wynik, tylko godzina, o której chłopcy wreszcie razem dobili do pomostu. Płakał, bo dwaj zawodnicy z brzegu nazwali go tchórzem. Łatwiej było milczeć i pozwolić starszej siostrze wyrzucić tkaninę.
Szkutniczka wyjęła tamtego wieczoru proporzec z kosza na rozpałkę. Przechowała go do remontu przystani. Teraz młodszy z chłopców prowadził tu szkółkę. Przed pierwszym kursem poprosił, żeby go powiesiła.
Z telefonu odezwał się głos brata: – Jutro mogę podjechać. Tylko żadnych przemówień. Olga odparła, że załatwi pogodę bez wiatru i przyniesie pączki, ale co do przemówień nie ręczy.
Marek przyjechał. Instruktor powitał go tym samym pytaniem co przed laty: – Popłyniesz ze mną do końca? Tym razem na ostatniej bojce zamienili się miejscami. Na brzegu Olga nie patrzyła na zegarek.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.