Żółta sznurówka na pierwszym torze
Mama Ady nie włożyła nawet sportowych butów. Stała z termosem i dwoma kubkami w reklamówce. Na widok czerwonej kurtki poprawiła fryzurę dokładnie tak jak przed każdym trudnym spotkaniem.
Czterdzieści osiem lat wcześniej dziewczyny biegły w sztafecie. Irena nie zdążyła oddać pałeczki, bo pękła jej sznurówka. Koleżanka skoczyła z toru, pomogła jej wstać, razem dobiegły do mety. Wynik skreślono. Trener nazwał to zmarnowanym startem. One pokłóciły się potem o to, która którą zawiodła.
– Sznurówka miałaś niebieską – powiedziała mama Ady. – Żółtą pożyczyłam ci po biegu. I nawet mi jej nie oddałaś.
Irena odwiązała węzeł i podała jej sznurek. – Czterdzieści osiem lat szukałam okazji. Dziś podobno za samo dojście do końca dają herbatę.
Wystartowały po dzieciach, własnym tempem. Ada z Kingą stanęły na końcu prostej. Nikt nie mierzył czasu. Mama Ady szła z termosem, Irena z gwizdkiem, który przy trzydziestym metrze nagle zagwizdał, bo podskoczyła w nim stara kuleczka. Obie tak się roześmiały, że do mety dotarły pod rękę.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.