Co dwa szczeniaki przyniosły motorniczej
Dziewczynka wskazała kiosk na pętli. Za szybą starszy człowiek podniósł do góry papierowy kubek. Miał łukowate brwi jak ojciec Eli, ale głos zupełnie inny. – Jestem Stefan. Przejąłem po twoim tacie ostatnią zmianę. Miałem ci oddać kasownik na pożegnaniu załogi, ale wtedy nie dojechałaś.
Ela dobrze pamiętała ten dzień. Zdała egzamin na motorniczą i wzięła pierwszy wolny kurs, żeby ojciec mógł ją zobaczyć w mundurze. Skończyła za późno. Po jego śmierci często myślała, że nigdy nie zobaczył jej za pulpitem.
Stefan wyjął z torby jeszcze jedną rzecz. Do ręcznika była przypięta odbitka. Na zdjęciu jej ojciec stał na przystanku. Przed nim, w kabinie odbitej w szybie, siedziała młoda dziewczyna w za dużej czapce. Ela przypomniała sobie, jak przestawiała lusterko. Wtedy nie zauważyła nikogo.
Stefan poznał jej nazwisko na plakacie z okazji jubileuszu zajezdni. Wnuczka obiecała mu pomoc w odnalezieniu motorniczej, a szczeniaki zabrała, bo nikt w domu nie chciał zostać z nimi na dyżurze.
Ela schowała zdjęcie do portfela. Skasowała dziewczynce dwa kartoniki. Na jednym napisała „tam”, na drugim „z powrotem”. Tamtego popołudnia cały ostatni kurs, od pętli do pętli, miała w pierwszym rzędzie Stefana, jego wnuczkę i torbę, z której wystawały cztery czekoladowe uszy.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.