Przed pierwszym meczem dziadek przyniósł za dużą bramkarską koszulkę
„Halina” – odczytała. Babcia grała w szkolnej drużynie jako bramkarka. Zdjęć nie miała, bo na jedyny wówczas aparat nie było filmu. Dziadek trzymał później koszulkę w worku z własnymi korkami.
Iga zawołała babcię do ogrodzenia. – Co się robi, jak człowiek boi się pierwszego strzału? – spytała. Babcia pokazała jej dwa kroki: w lewo i z powrotem. – Po prostu zacznij się ruszać. Na pierwszy strzał można czekać pół życia.
Koszulki Iga nie włożyła, bo sięgała niemal do kostek. Rozłożyła ją za bramką. Jednego gola puściła, dwa strzały odbiła. Pierwsze zdjęcie w rodzinnym albumie podpisały wspólnie: „Dwie bramkarki po meczu”.
Opowiadanie fikcyjne. Ilustracja wygenerowana z pomocą AI.